Biebel op kop

Ik mag mee naar de kerk!
Tot nu toe kon dat niet: ik loop elke dag op klompen en ik heb nog geen zondagse kleren. En zo gaan wij op zaterdagmorgen naar Meyering in de stad om een pak voor mij te kopen. Een bruin pak met een ceintuur om de middel en drollenvangers aan het eind van de broekspijp. Daaronder geblokte kousen.
In de week erop komt Bert als gebruikelijk het brood brengen. Hij weet gelukkig hoe je de ceintuur van mijn nieuwe jas vast moet krijgen. En hij geeft een wijze raad. "Nou stoe noar kerk gaist, most wel stil zitten blieven," zegt hij ernstig. "As je nait stil zitten slagt domie joe mit Biebel op kop." Ik huiver van sensatie.
De zaterdag erop gaan we naar het dorp om schoenen te kopen: bruine schoenen met een gestikte bovenkant. Eigenlijk ietsje te klein maar de schoenmaker zet ze in een machine waardoor ze een klein beetje uitrekken en ze beter passen.

En zo gaan we die zondagmorgen naar de kerk. We zitten boven, bij het orgel. Bert zit er ook. Hij glimlacht.
Als de dienst begint let ik goed op. Niet dat ik er iets van begrijp, maar dat komt misschien nog wel. We gaan ook zingen: De organist speelt met beide handen en soms met zijn voeten.
Dan begint de dominee te praten. En dat duurt lang. Erg lang. Mijn gedachten dwalen af. Ik denk na over van alles en  nog wat.
Plotseling merk ik dat het stil wordt in de kerk. Verschrikt kijk ik naar de preekstoel. De dominee loopt naar beneden met de Bijbel in zijn hand.
Ik begin te zweten. Paniek. Hij heeft gezien dat ik niet oplette! Niemand zegt iets. Iedereen is stil.
Dan loopt de dominee naar het doopvont. Een echtpaar staat er naast. De vader draagt een kind op de arm.
Langzaam kom ik weer tot rust. Hij heeft vermoedelijk niet gezien dat ik niet oplette.
Gelukkig maar.